(: روزهای رنگی من

من آن توام مرا به من باز مده

یادگار من است 
این درخت 
که خستگی تبرت را می گیرد
عمیق بزن.

:::

زیبایی تو در سنگ رسوخ می‌کند
من که پوستی بیش نیستم !

:::

تنها آیینه‌ی اتاق تو پیر نشانم نمی‌دهد
این جیوه را به اکسیر آغشته‌ای.

:::

درخت
با همه‌ی کهنسالی 
از من جوان‌تر است ..
چقدر سایه داشتن خوب است.

:::

بی‌پرنده‌ترین قفس 
خانه‌ی من است

:::

چگونه از روزنی می‌گذشتم ... 
اگر شعر سوهانم نمی‌زد .


                                                                     محمدعلی بهمنی

۹۵/۱۰/۰۱
ار کیده